Dwadzieścia lat
słuchania tego, co niewidzialne

Rozdział pierwszy

Zanim było słowo, był dźwięk

28 czerwca 2005 roku odebrałam dyplom magistra sztuki ze specjalizacją muzykoterapia w rehabilitacji. To była praca, w której po raz pierwszy na poważnie zmierzyłam się z pytaniem, które miało towarzyszyć mi przez kolejne dwie dekady: czy dźwięk naprawdę zmienia ciało i umysł — i czy da się to zmierzyć?

Moja praca magisterska nosiła tytuł „Wpływ muzykoterapii i masażu leczniczego na zachowanie się ciśnienia tętniczego krwi". Nie była to teoria zaczerpnięta z książek — sama zaprojektowałam i przeprowadziłam badania, mierząc realny, fizjologiczny wpływ dźwięku i dotyku na ludzkie ciało. To doświadczenie ukształtowało sposób, w jaki do dziś patrzę na pracę terapeutyczną: z szacunkiem dla emocji, ale i z wymogiem dowodu.

Przez kolejne lata prowadziłam sesje muzykoterapeutyczne w gabinecie masażu leczniczego, łącząc oba podejścia w spójną praktykę pracy z ciałem i układem nerwowym. To był czas, w którym uczyłam się czegoś, czego żadna książka nie mogła mnie nauczyć — jak bardzo dźwięk i dotyk potrafią otworzyć w człowieku to, czego słowa same nie są w stanie dosięgnąć.

Rozdział drugi

Kiedy terapeutka sama potrzebowała terapii

Po pewnym czasie moja droga zawodowa się przebranżowiła, a praca muzykoterapeutyczna z pacjentami zeszła na dalszy plan. Ale to, czego nauczyłam się o sile dźwięku, nigdy mnie nie opuściło — bo wróciło w momencie, gdy sama tego najbardziej potrzebowałam.

Były w moim życiu etapy trudniejsze — takie, które każdy z nas zna z własnego doświadczenia. To właśnie wtedy zaczęłam, niejako instynktownie, sięgać po afirmacje i medytacje prowadzone z podkładem muzycznym. Nie szukałam w tym momencie badań naukowych. Szukałam ulgi.

I zauważyłam coś, co zatrzymało mnie na dłużej: słowo wypowiedziane na tle odpowiedniego dźwięku działało inaczej niż to samo słowo przeczytane w ciszy. Docierało głębiej. Zostawało dłużej. Zaczęłam się temu przyglądać uważniej — najpierw jako osoba, która tego doświadczała, a z czasem znowu jako terapeutka, która chciała zrozumieć dlaczego.

Rozdział trzeci

Zanim nazwałam to terapią, nazywałam to tańcem

Jest jeszcze jeden rozdział tej historii — taki, który przez długi czas sama traktowałam jako zwykłe wspomnienia z młodości, a dziś widzę w nim coś znacznie głębszego. Jeszcze w czasach studiów muzykoterapii, nie nazywając tego wprost, praktykowałam coś, co dziś rozpoznaję jako rytuał regulacji emocji przez ruch i dźwięk.

Jako rocznik millenialsów dorastałam na RnB — i właśnie przy tym brzmieniu spędzałam większość weekendów, regularnie, czasem piątek i sobotę pod rząd, na parkiecie. Czasami wsiąkałam też w klimaty drum&bass, house czy elektro. Nie dało się mnie oderwać od tańca — wchodziłam w muzykę całym ciałem, zatracałam się w niej. Dziś wiem, że to było coś więcej niż zabawa. To był mój sposób na uwalnianie tego, czego słowami nie umiałam jeszcze wtedy nazwać.

Ten rytuał towarzyszył mi latami — aż do około 2013–2014 roku. Nawet gdy urodziła się moja córka, a potem w 2013 roku syn, czułam wewnętrzną potrzebę, by od czasu do czasu wyjść i zatańczyć. Muzyka zawsze zajmowała w moim życiu wyjątkowe miejsce — w aucie zawsze musiała grać płyta CD z ukochanymi utworami, a później, gdy nadeszła era YouTube'a i Spotify, ta potrzeba po prostu zmieniła formę, nie intensywność.

Rozdział czwarty

Gdy słowa zawodziły, została muzyka

Przeszłam w życiu przez dwa rozwody — momenty, które każdy, kto ich doświadczył, opisałby podobnie: jako próbę wytrzymałości emocjonalnej, w której często brakuje słów. W obu tych kryzysach muzyka okazała się jednym z niewielu stałych punktów oparcia.

Przy pierwszym rozstaniu najczęściej sięgałam po płyty Labrinth — jego brzmienie niosło dokładnie ten rodzaj emocjonalnej szczerości, jakiej wtedy potrzebowałam. Przy kolejnym trudnym etapie odkryłam na nowo twórczość Quebonafide — odsłuchałam całą jego dyskografię, album po albumie. Jego teksty mają w sobie coś, co odbieram jako głęboko terapeutyczne: nazywanie trudnych emocji wprost, bez ozdobników.

To wszystko ma swoje korzenie jeszcze w czasach nastoletnich, kiedy najbliższy był mi amerykański rap — Wu-Tang Clan, Method Man, Afu-Ra, Nas. Kiedy tylko mogłam, jeździłam na koncerty moich ulubionych wykonawców. Ten rodzaj muzyki — surowy, szczery, często mówiący wprost o bólu i sile, by go przetrwać — towarzyszy mi do dziś, choć dziś wybieram go już znacznie bardziej świadomie.

Rap i RnB wciąż są mi najbliższe, ale z czasem w mojej playliście znalazło się też miejsce na spokojniejsze, polskie brzmienia — jak twórczość Sary James. To naturalna ewolucja: ta sama wrażliwość na słowo i dźwięk, która kiedyś prowadziła mnie na parkiet, dziś prowadzi mnie do świadomego, terapeutycznego tworzenia muzyki dla innych.

Rozdział piąty

Droga, która doprowadziła mnie tutaj

To doświadczenie otworzyło we mnie głębsze zainteresowanie tematem programowania świadomości i manifestacji. Postanowiłam nie poprzestać na czytaniu o tym — zaczęłam samodzielnie tworzyć własne medytacje prowadzone z podkładem muzycznym. Część z nich wciąż czeka w moich archiwach na to, by w końcu trafić do Ciebie — jako materiały do pobrania lub gotowe nagrania.

W tym samym czasie postanowiłam uporządkować i pogłębić swoją wiedzę formalnie. Ukończyłam kurs „Jak słuchać swojej intuicji" u Kamina Surmy, a gdy poznałam metodę Kodu Emocji dr. Bradleya Nelsona — coś we mnie rozpoznało w niej brakujący element układanki. Ukończyłam pełną certyfikację i dziś jestem oficjalnym terapeutą Kodu Emocji.

Równolegle zaczęłam zgłębiać techniki kwantowe, o których piszą między innymi Richard Bartlett i Frank Kinslow, łącząc prawa fizyki kwantowej z afirmacjami nastawionymi pozytywnie i sprawczo. To połączenie — nauki o ciele, energii i umyśle — zaczęło przynosić w moim własnym życiu zmiany, które trudno było zignorować.

Sama, zanim zaczęłam tworzyć własne materiały, wielokrotnie korzystałam z nagrań innych twórców — polskich i zagranicznych. Widziałam spektakularne efekty, zarówno u siebie, jak i u osób, które o nie pytałam. To właśnie to doświadczenie — bycia odbiorczynią, zanim stałam się twórczynią — daje mi dziś pewność, że to, co tworzę, ma sens.